ฉันกับเธอ . . . เคยอยู่ใกล้กันไม่เคยห่าง
ไม่เคยรู้สึกอ้างว้าง…เดียวดาย … เงียบเหงา
เวลาข้ามถนน...เธอก็จูงมือ...จับแขนเบาๆ
เวลาเศร้า...ยังมีเธอคอยปลอบใจเรื่อยมา


 

แต่วันนี้ไม่มีแล้ว …ไม่มีเธอ
สิ่งที่พบเจอ...จึงมีแต่ความเศร้า...ความเหว่ว้า
เสียงหัวเราะ … รอยยิ้ม...กลับกลายเป็นน้ำตา
ในวันที่ฉันต้องยอมรับว่า "จากนี้ไม่มีเธอ"



ผิดไหม....ที่ยังจมอยุกับอดีต


ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะว่าทำไมถึงต้องจมอยู่กับอดีตอย่างนี้
ทั้งๆ ที่อดีตที่เรามีนั้นมันเป็นอดีตที่มีแต่ความเจ็บปวด
กลับไปคิดทุกครั้งก้อเจ็บทุกครั้ง
อยากลืมอดีตให้ได้แต่ก้อทำไมได้
มีใครหลายคนเข้ามาแต่เขาก้อไม่สามารถที่จะเปิดโอกาสให้เขาสักที
เพราะเรายังรักผู้ชายคนเก่าอยู่
ก้อไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
แล้วจะให้เราทำอย่างไรเพราะยังรักเขา
ยังคิดถึง อยากโทรหา อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่ก้อรู้ว่าเป็นไปไม่ได้
แล้วตกลงเราผิดไหม...ที่ยังรักเขาอยู่โดยที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้ามาจีบอีก
ช่วยตอบที